Archive for the ‘Privé’ Category

Ik ben een racist

Sunday, June 5th, 2016

Mijn reactie op het zwarte Pieten gedoe...

Ik ben Melle Kloosterman, 39 jaar en een racist!

Welkom Melle bij onze groep. We hopen dat we met elkaar de zaken welke voor jou zo moeilijk zijn kunnen ontwortelen en opnieuw mogen zaaien.
Melle, vertel eens, wat heeft je doen besluiten om je bij deze praatgroep aan te sluiten…

“Nou, het begon eigenlijk allemaal toen ik een jaar of 2 of 3 was. Precies weet ik het niet meer eigenlijk. Elk jaar in december kwam er een man met een witte baard en paard en die nam allemaal mannen mee met een andere huidskleur. Dat waren hele lieve mannen eigenlijk, want ik kreeg altijd pepernoten wanneer ze met de trein Buitenpost binnen kwamen. En ze kwamen zelfs wel eens bij mij thuis. Ik herinner mij nog de vraag; vindt Melle het pakje ook leuk? Want ze kwamen niet alleen pepernoten brengen maar ook pakjes! En daarna zag ik elk jaar uit naar die man met het paard en die vrolijk geklede mannen. Elk jaar was het feest en iedereen deed mee.”

Nou Melle, is dat de reden dat jij hier wil zijn?

“Ja, eigenlijk wel ja”.

Ik denk dat wij dit niet echt snappen Melle, kun je dit uitleggen?

“Nou moeilijk, want terwijl ik dacht dat dit kinderfeestje leuk was, ben ik er daardoor achter gekomen dat ik een racist ben. Ik blijk ineens een intense haat te hebben tegen anders gekleurde mensen. Maar echt, ik wist dat niet! Echt niet… *snik*”

Hoe is dit zo gekomen Melle, waardoor kwam deze klap in je leven?

“Weet je, ik had het al een keer gehoord hoor, dat mijn kinderfeest elk jaar in december eigenlijk een feest was voor blanke mensen, maar ik had tot die tijd nog niet echt een onderscheid gemaakt tussen blank en zwart. Want dat was iets voor Zuid Afrika, maar daar heeft Mandela er iets aan gedaan. En toen werd het beter. Hier in Nederland was er volgens mij geen verschil. Ja ok, we zeiden wel eens zwarte piet tegen iemand met een donkere huidskleur, maar we zeiden ook domme Groningers en zatte Brabanders. Wanneer iemand een brilletje had heette hij ineens Harry Potter. En dan lachten we er met z’n allen om. Nu nog trouwens. Maar ineens is het niet meer zo. Ineens is er racisme, maar echt! Ik wist dat niet!

Dank je wel Melle.

“Graag gedaan, Ik ben Melle Kloosterman, ik ben 39 jaar en ik ben een racist!”

Tim Minchin

Thursday, October 3rd, 2013

Gestolen van:

Via de facebook pagina van Silvia Hania werd ik gewezen op dit filmpje.

“In darker days, I did a corporate gig at a conference for this big company who made and sold accounting software. In a bid, I presume, to inspire their salespeople to greater heights, they’d forked out 12 grand for an Inspirational Speaker who was this extreme sports dude who had had a couple of his limbs frozen off when he got stuck on a ledge on some mountain. It was weird. Software salespeople need to hear from someone who has had a long, successful and happy career in software sales, not from an overly-optimistic, ex-mountaineer. Some poor guy who arrived in the morning hoping to learn about better sales technique ended up going home worried about the blood flow to his extremities. It’s not inspirational – it’s confusing.

And if the mountain was meant to be a symbol of life’s challenges, and the loss of limbs a metaphor for sacrifice, the software guy’s not going to get it, is he? Cos he didn’t do an arts degree, did he? He should have. Arts degrees are awesome. And they help you find meaning where there is none. And let me assure you, there is none. Don’t go looking for it. Searching for meaning is like searching for a rhyme scheme in a cookbook: you won’t find it and you’ll bugger up your soufflé.

Point being, I’m not an inspirational speaker. I’ve never lost a limb on a mountainside, metaphorically or otherwise. And I’m certainly not here to give career advice, cos… well I’ve never really had what most would call a proper job.

However, I have had large groups of people listening to what I say for quite a few years now, and it’s given me an inflated sense of self-importance. So I will now – at the ripe old age of 38 – bestow upon you nine life lessons. To echo, of course, the 9 lessons and carols of the traditional Christmas service. Which are also a bit obscure.

You might find some of this stuff inspiring, you will find some of it boring, and you will definitely forget all of it within a week. And be warned, there will be lots of hokey similes, and obscure aphorisms which start well but end up not making sense.

So listen up, or you’ll get lost, like a blind man clapping in a pharmacy trying to echo-locate the contact lens fluid.

Here we go:

1. You Don’t Have To Have A Dream.
Americans on talent shows always talk about their dreams. Fine, if you have something that you’ve always dreamed of, like, in your heart, go for it! After all, it’s something to do with your time… chasing a dream. And if it’s a big enough one, it’ll take you most of your life to achieve, so by the time you get to it and are staring into the abyss of the meaninglessness of your achievement, you’ll be almost dead so it won’t matter.

I never really had one of these big dreams. And so I advocate passionate dedication to the pursuit of short-term goals. Be micro-ambitious. Put your head down and work with pride on whatever is in front of you… you never know where you might end up. Just be aware that the next worthy pursuit will probably appear in your periphery. Which is why you should be careful of long-term dreams. If you focus too far in front of you, you won’t see the shiny thing out the corner of your eye. Right? Good. Advice. Metaphor. Look at me go.

2. Don’t Seek Happiness
Happiness is like an orgasm: if you think about it too much, it goes away. Keep busy and aim to make someone else happy, and you might find you get some as a side effect. We didn’t evolve to be constantly content. Contented Australophithecus Afarensis got eaten before passing on their genes.

3. Remember, It’s All Luck
You are lucky to be here. You were incalculably lucky to be born, and incredibly lucky to be brought up by a nice family that helped you get educated and encouraged you to go to Uni. Or if you were born into a horrible family, that’s unlucky and you have my sympathy… but you were still lucky: lucky that you happened to be made of the sort of DNA that made the sort of brain which – when placed in a horrible childhood environment – would make decisions that meant you ended up, eventually, graduating Uni. Well done you, for dragging yourself up by the shoelaces, but you were lucky. You didn’t create the bit of you that dragged you up. They’re not even your shoelaces.

I suppose I worked hard to achieve whatever dubious achievements I’ve achieved … but I didn’t make the bit of me that works hard, any more than I made the bit of me that ate too many burgers instead of going to lectures while I was here at UWA.

Understanding that you can’t truly take credit for your successes, nor truly blame others for their failures will humble you and make you more compassionate.

Empathy is intuitive, but is also something you can work on, intellectually.

4. Exercise
I’m sorry, you pasty, pale, smoking philosophy grads, arching your eyebrows into a Cartesian curve as you watch the Human Movement mob winding their way through the miniature traffic cones of their existence: you are wrong and they are right. Well, you’re half right – you think, therefore you are… but also: you jog, therefore you sleep well, therefore you’re not overwhelmed by existential angst. You can’t be Kant, and you don’t want to be.

Play a sport, do yoga, pump iron, run… whatever… but take care of your body. You’re going to need it. Most of you mob are going to live to nearly a hundred, and even the poorest of you will achieve a level of wealth that most humans throughout history could not have dreamed of. And this long, luxurious life ahead of you is going to make you depressed!

But don’t despair! There is an inverse correlation between depression and exercise. Do it. Run, my beautiful intellectuals, run. And don’t smoke. Natch.

5. Be Hard On Your Opinions
A famous bon mot asserts that opinions are like arse-holes, in that everyone has one. There is great wisdom in this… but I would add that opinions differ significantly from arse-holes, in that yours should be constantly and thoroughly examined.

We must think critically, and not just about the ideas of others. Be hard on your beliefs. Take them out onto the verandah and beat them with a cricket bat.
Be intellectually rigorous. Identify your biases, your prejudices, your privilege.

Most of society’s arguments are kept alive by a failure to acknowledge nuance. We tend to generate false dichotomies, then try to argue one point using two entirely different sets of assumptions, like two tennis players trying to win a match by hitting beautifully executed shots from either end of separate tennis courts.

By the way, while I have science and arts grads in front of me: please don’t make the mistake of thinking the arts and sciences are at odds with one another. That is a recent, stupid, and damaging idea. You don’t have to be unscientific to make beautiful art, to write beautiful things.

If you need proof: Twain, Adams, Vonnegut, McEwen, Sagan, Shakespeare, Dickens. For a start.

You don’t need to be superstitious to be a poet. You don’t need to hate GM technology to care about the beauty of the planet. You don’t have to claim a soul to promote compassion.

Science is not a body of knowledge nor a system of belief; it is just a term which describes humankind’s incremental acquisition of understanding through observation. Science is awesome.

The arts and sciences need to work together to improve how knowledge is communicated. The idea that many Australians – including our new PM and my distant cousin Nick – believe that the science of anthropogenic global warming is controversial, is a powerful indicator of the extent of our failure to communicate. The fact that 30% of this room just bristled is further evidence still. The fact that that bristling is more to do with politics than science is even more despairing.

6. Be a teacher.
Please? Please be a teacher. Teachers are the most admirable and important people in the world. You don’t have to do it forever, but if you’re in doubt about what to do, be an amazing teacher. Just for your twenties. Be a primary school teacher. Especially if you’re a bloke – we need male primary school teachers. Even if you’re not a Teacher, be a teacher. Share your ideas. Don’t take for granted your education. Rejoice in what you learn, and spray it.

7. Define Yourself By What You Love
I’ve found myself doing this thing a bit recently, where, if someone asks me what sort of music I like, I say “well I don’t listen to the radio because pop lyrics annoy me”. Or if someone asks me what food I like, I say “I think truffle oil is overused and slightly obnoxious”. And I see it all the time online, people whose idea of being part of a subculture is to hate Coldplay or football or feminists or the Liberal Party. We have tendency to define ourselves in opposition to stuff; as a comedian, I make a living out of it. But try to also express your passion for things you love. Be demonstrative and generous in your praise of those you admire. Send thank-you cards and give standing ovations. Be pro-stuff, not just anti-stuff.

8. Respect People With Less Power Than You.
I have, in the past, made important decisions about people I work with – agents and producers – based largely on how they treat wait staff in restaurants. I don’t care if you’re the most powerful cat in the room, I will judge you on how you treat the least powerful. So there.

9. Don’t Rush.
You don’t need to already know what you’re going to do with the rest of your life. I’m not saying sit around smoking cones all day, but also, don’t panic. Most people I know who were sure of their career path at 20 are having midlife crises now.

I said at the beginning of this ramble that life is meaningless. It was not a flippant assertion. I think it’s absurd: the idea of seeking “meaning” in the set of circumstances that happens to exist after 13.8 billion years worth of unguided events. Leave it to humans to think the universe has a purpose for them. However, I am no nihilist. I am not even a cynic. I am, actually, rather romantic. And here’s my idea of romance:

You will soon be dead. Life will sometimes seem long and tough and, god, it’s tiring. And you will sometimes be happy and sometimes sad. And then you’ll be
old. And then you’ll be dead.

There is only one sensible thing to do with this empty existence, and that is: fill it. Not fillet. Fill. It.

And in my opinion (until I change it), life is best filled by learning as much as you can about as much as you can, taking pride in whatever you’re doing, having compassion, sharing ideas, running(!), being enthusiastic. And then there’s love, and travel, and wine, and sex, and art, and kids, and giving, and mountain climbing … but you know all that stuff already.

It’s an incredibly exciting thing, this one, meaningless life of yours. Good luck.

Thank you for indulging me.”

Pake Frâns

Monday, August 6th, 2012

Pake Frâns,

Elts minske is unyk, en net in minske mei fergetten wurde…
Pake Oer de Batte, oan de oare kant fan de sleat, wat al jierren gjin sleat mear wie. De batte haw ik nea sjoen, mar de namme wie der no ien kear. Ik wie in mântsje en Pake en Beppe wennen neist ús. Beppe stoar doe’t ik 10 wie. In swier gemis. It hat my lang rekke. Pake bleaun oer, mar hie in soad oanrin. Fan familje, fan freonen, fan ús freonen. Pake koe mei elts en ien goed. En koe der net mei dy, dan hiest it sels goed bedoan. Hoechst nea by my oan te kommen dat it oan Pake lei… dermei kinst my lulk meitsje. Pake wie boer, alteast, wie boer by de graasje fan myn heit. Heit hie de bisten by Pake yn it hok. At it finansjeel út koe is de fraach, mar in antwurd is nea op de fraach socht. Pake hie syn bisten en hie wat om hannen. Pake súnder de bisten, kaam net foar, dat hie soarge dat Pake 10 jier earder stoarn wie. Bin ik wis fan. Moarns 7 oere wie Pake op de stal. De lampen giene oan yn de stâl. It teken dat Pake alwer oan it wurk wie. De bisten fuorje. In âld Hollanske stal. De bisten stiene fest. It foerpaad yn ‘e midden. Oan beide kanten de kij. Blokken kuil joegen it wurklike midden fan de stâl oan. Moarns earst biks mei pulp en dernei kuil. Drinkbakken troch de hiele stal. En leidingen fan de âlde molkmasjiene. Mar dy waard net mear brûkt. Nei it fourjen de stront efter de kij wei feegje. En de bisten joegen mei kâlm lûd oan dat se tige tefreden wiene. De reuk fan de stâl, joech deselfde kâlmte oan de minsk as oan de bisten. It wie der goed. In waarm plakje yn de winter, der hiest gjin kachel foar needich. Dat gefoel, dat soe ik in libben lang hâlde wolle.

Júns, at it winters alwer betiid donker waard, wie it ljocht oan yn Pake’s stâl. At ik dan thús kaam, as klear wie mei it fuorjen fan de bargen, dan rún ik noch efkes by Pake oan. Efkes helpe at der noch net klear wie, as in praatsje yn de stâl. Dat wiene guon fan de moaie mominten fan myn jeugd.

Júns wie der altiid oanrin by Pake. Yn de simmer en de winter. Bêrn en lytsbêrn kaamen del. Mar ek de fruolju dy’t by ús op de hynders riden, kaamen der graach. Kaamst binnen troch it lytse doarke oan de sydkant fan it hûs. De foardoar waard net brûkt. Der stie in molkbus foar at ik it my goed herinnerje. Kaamst binnen yn de lytse keuken. Dy keuken is der noch, allinich brûk ik it no. It opstapke op, nei it lytse keamerke. De smûke keamer, wer de kachel it winterdeis swier boppe de 20 graad hie. De gaskachel dy’t oranje brânde. De fjouwerkante tafel. Mei de stuollen mei de brúne sitting. Pake op de griene stoel, it oersicht hâldend oer it lytse keamerke en de wrâld bûten. Achter him op eachhichte de medaillekast. De kast hinget hjoeddedei nog op itselde plak, mei deselde medailles. Krekt as is der neat feroare. Ast oan de kant fan de dyk oan de tafel sitte woest, moast dy lyts meitsje. Dêr wie net folle plak. De kast stie oan de kant fan Bûtenpost. Der stie de radio op, wer’t snein de preek op te hearren wie fan de grifformearde tsjerke fan Bûtenpost. Domnee krieg sa de preek troch op West 70. De tillefiesje stie dernjonken. Ast simmerdeis bûten wiest en Pake siet foar it kastje, dan koest it wurdlik ferstean, sa lúd stie der. Pake waard wat doaf. Get the Picture en Lingo, der sech Pake nei. En it journaal fansels.

Pake wie altiid op de hichte. Fan alles. Somtiden hurder as dat ik it wist. Mar Pake hie yn die tiid gjin social media. Hy hie allemachtig folle oanrin en wist dertroch alles. De krante waard eltste dei lêzen. Tegearre mei myn heit en mem waard de krante dielt. Hy kaam earst by Pake en ien fan ús helle de krante dan by Pake wei. In goed ekskús om efkes in praatsje te meitsjen.

Pake hie gjin rydbewys. Kaam eins net fan de pôle. De kearen dat ik him op ien fan ûs trekkers sjoen haw binne liuw ik op 1 hân te tellen. De kearen dat der wol fan it hiem kaam, wie foar in begraffenis as trouwerij. As foar in besyk oan tante Jinke. Dan kaam de pronk oan en de strik foar. Oars wie it de pakepet en de boerekiel, mei de learzens derúnder, mar meastentiids gewoan de giele klompen. Sa machtig gewoan. En altiid sa bleaun.

Simmerdeis rûnen de kij gewoan bûtendoar. Achter de bourkerij lei in tal búnder lân. Fuort achter de bourkerij wie plak makke foar de kûlebulten. Der stiene ek earne wat krúsbesstrúken en strinkjebeien. As lyts mantsje wiene we der faaks te fynen yn de simmer. Koest der altiid sêd weikomme. Túsken it hiem fan pake en ús stie ek in wichterbeam. Mei neef Sjoerd hongen we yn de beam, sjen wa at de measte pitten sammelje koe yn de mûle.

De kij waarden moarns nei it melken nei bûten set en tsjin de júntiid waarden se binnen helle foar it melken. Tegaerre mei Pake bin ik faaks mei west om de bisten op te heljen. Tegearre oer de reed, mei de grútte ikebeammen op de dykswâl. Der rúnen we beide en hiene macht oer de kij. Ik mei myn lytste bêrnehântsjes yn de knoesten fan Pake. De grauwe hânnen mei in ieltlaach fan wol in sentimeter dik. Frjemd, mar sa lyts at ik wie, haw ik faaks tocht, at ik letter âld bin, soe ik dan ek wer oan dizze mominten tinke? En ik moat sizze, eltse kear at ik troch it lân kom, lâns de grutte ikebeammen, tink ik eltse kear oan Pake. Myn Pake, Pake Frâns!


Monday, August 6th, 2012

En daar hadden we de problemen al. Tijdens mijn vakantie in Frankrijk krijg ik een mail van mijn hoster. Mijn site blijkt gehackt. Waarschijnlijk via een lek in WordPress. Ik had verzuimd de laatste update van een tijdje terug erop te zetten. Danwel was de Cpanel lek. In ieder geval, mijn site was behoorlijk ziek aan het worden.

Maar je zit in Frankrijk, op vakantie en dan heeft een website geen prio. Ik had trouwens de wachtwoorden ook niet bij de hand van Cpanel en kon niet meer inloggen op WordPress. Ik kon weinig doen.

Vandaag er toch maar even ingedoken. Via de database kon ik een admin account aanmaken en een wachtwoord erbij zetten. Met andere woorden, ik heb weer toegang tot mijn account!

Ik ben weer een beetje blij, website-technisch gezien 🙂


Friday, December 31st, 2010

Voor iedereen een gezond, gelukkig en succesvol 2011!

Dat was lang geleden

Monday, May 31st, 2010

Zaterdagochtend, 29 mei 2010, 9:45:09, de vraag via MSN: "Wat doe je vandaag? "

Nee ik deed niks speciaals. Vrienden Peter, Robke en Thea gingen een stukje toeren. Hen kennende zou het een leuke tocht worden met snelle routes. De zon scheen, er stond amper wind. Met die ene vraag was de gehele dag ineens ingepland. "Ok, ik zal douchen, ik haal 11 uur wel denk ik..."

Een paar minuten later zit ik in mijn favo auto; de MR2. Jaren zelf ééntje gehad, maar gelukkig kan ik nu altijd een turbo van een vriend lenen. In Meeden ontmoeten we elkaar. Drie verschillende auto's van drie verschillende liefhebbers. Een mooi gezicht.

De route ging binnendoor met een tussenstop in Appingedam. Wat een leuk stadje. Volgens de geleerden aan tafel een echte stad inclusief de rechten hiervoor. De plaatselijke smulkar heeft het rondom etenstijd heel rustig. Zegge en schrijve geen klant. De sudoku wordt daarom snel en correct door de bakster ingevuld. De route gaat verder binnendoor via Wirdum en Ulrum naar Lauwersoog. Vandaar weer binnendoor naar Grandcafé Nijenstein in Buitenpost.

Het dak eraf en even genieten, zonder stress, zonder gedachten, gewoon gaan en lekker toeren. Ik heb ineens weer door waarom ik ooit verliefd werd op deze auto.

Line-up @ Pierenend, Lauwersoog

De route is terug te vinden op

Johnny Cash – American VI

Thursday, March 4th, 2010

Via Twitter kreeg ik dit nummer door via @rinakoning

Johnny Cash – Hurt

Thursday, March 4th, 2010

Geen politiek, geen serieuze blog, geen opinie,

gewoon even genieten…..

Wat er op het bordje stond :-(

Wednesday, February 24th, 2010

De Doelleazen op 3FM

Friday, January 15th, 2010

Kijk, dit is grappig, dit is leuk. Vrienden van mij zijn bezig om een revival van het Fryske lied te bewerkstelligen. Zij doen dit op hun eigen manier. HIER VOORBEELDEN. Ik kreeg onderstaand bericht in de mail, deze wil ik graag met jullie delen…

Ja het is echt waar, in de nacht van vrijdag 29 januari zijn wij uitgenodigd door Giel Beelen om lekker mee te komen ouwehoeren in de studio van 3FM. We mogen er een zotte bende van maken! En wij zullen eens laten zien dat friezen kunnen feesten als beesten!

Vrijdag 29 januari bij NachteGiel! gaan wij tussen 01.00 en 04.00 uur snachts de 3FM studio op z’n kop zetten! We komen (gedeeltelijk) live op Nederland 3 deze nacht, dus heb je dan niets te doen, check dan je TV (of radio) (We proberen de beelden ook nog achteraf op YouTube te zetten)


De Doelleazen

80 & 90’s party Buitenpost

Friday, January 15th, 2010
poster 80 90party

Melle in de celle

Friday, January 8th, 2010

Het was 4 januari 2009 om een uurtje of 5 in de morgen. Ik was een aantal maanden niet op stap geweest en wilde deze nacht gezellig in de plaatselijke kroegen kijken. Na een avond discussiëren en filosoferen en de wereldproblemen oplossen, vond ik het om een uur of 5 wel welletjes. Het was laat genoeg geworden.

Het is koud en donker en ik fiets naar huis. Weliswaar zonder licht en dat had beter niet gekund. Bijna thuis stopt er een auto precies vóór mijn huis. Op het beklinkerde gedeelte tussen weg en parallelweg. Die weg moest ik over om op mijn erf te komen. Het is laat en ik vraag mij al af wat die auto daar moet. Ik maak de beslissing om achter de auto langs de weg over en het erf op te fietsen. Net aangekomen op mijn erf hoor ik een geschreeuw achter mij. Ik zet mijn fiets neer en loop naar de voordeur. Twee koplampen komen recht op mij af en de auto schuift bij het remmen nog dik anderhalve meter door. Ik schrik mij kapot.

De auto stopt en twee agenten stappen uit. Schreeuwend waarom ik vlucht! Vlucht? WTF? Ik kijk ze eens heel nadenkend aan en stamel dat ik hier woon. Ik geef aan dat er niks aan de hand is en dat ze wel rustig kunnen doen. Nogmaals zeg ik, dat ik hier gewoon woon. Maar hierdoor worden de dienders niet echt rustig. Er wordt wederom gevraagd waarom ik vlucht. En ze zijn enorm opgewonden over dit feit. Tot drie keer zeg ik dat ik niet vlucht en dat ze wel rustig kunnen doen. Er is immers niks aan de hand. Ik ben verdorie toch geen crimineel? Maar alsof er een storm op komst is gaan de beide agenten door. De één zegt op zeer gebiedende toon: "ID kaart laten zien!". Ik pak mijn portemonnee en zal mijn rijbewijs pakken. Nog eens nadenkend wat mij overkomt en niet helemaal eens met de situatie stel ik de vraag: "Wat is eigenlijk jullie recht om op mijn eigen erf mij op deze manier te benaderen, mag dat eigenlijk zomaar?". In mijn optiek een redelijke vraag op de manier zoals ik bejegend wordt. Het korte en duidelijke antwoord van de dienders is meer dan duidelijk: "Uw ID kaart laten zien of u wordt aangehouden en meegenomen naar het bureau". Ik kijk nogmaals naar mijn rijbewijs welke ik al in de hand heb, stop hem terug in de portemonnee en stop deze in de broekzak. Ik ga wel mee naar het bureau en geef dit ook aan. Loop met de dienders naar de auto om in te stappen. ‘Stoppen, u krijgt handboeien om!" PARDON?!? Handboeien? Ben ik een gevaar dan? Ben ik beledigend? Niks van dat alles. Ik geef aan dat dat totaal niet nodig is. Maar geen reactie en de boeien worden zelfs om gedaan. Dat geeft een heel raar gevoel!

Ik stap in en meneer rijdt als een idioot weg. Zo erg dat de buurman de volgende morgen vraagt welke aso mij thuis bracht, omdat die als een F1 coureur wegreed. Nou, leg dan maar eens uit aan de buurman dat het de politie was. Maar we rijden weg en ik constateer dat mijn gordel niet eens is om gedaan. Deze wordt om gedaan door mevrouw de diender die naast mij zit.

Alles overdenkend in die auto, vraag ik mij ineens af of ik, door dit hele geval een strafblad zou gaan krijgen. Dat is toch hoop ik niet de bedoeling. Ik vraag dit dus aan de persoon naast mij. Het letterlijke antwoord is: "Wat denk je zelf!!". Op dat moment was ik er wel even klaar mee…

Ik word in de cel gegooid, gefouilleerd en mijn persoonlijke spullen (inclusief het gewraakte rijbewijs) worden afgenomen. De Officier van Justitie moet zelfs uit Leeuwarden komen om mij te vertellen waarom ik ben ingesloten. Ik wil mijn verhaal ook graag doen van het hele gebeuren, maar dat was niet nodig volgens de OvJ. Maar ik vond het wel belangrijk en hij stemde er mee in.

Daarna nog anderhalf uur vast gehouden. Onnodig omdat zij mijn rijbewijs, dus mijn manier om mij te identificeren, al hadden gezien! En tot mijn verbazing kon ik ook nog eens lopend naar huis!

Een aantal weken later krijg ik 2 boetes binnen. Eén voor het fietsen zonder licht; die had ik verdiend dus vlot betaald. Eén voor het niet laten zien van mij ID bewijs; kijk, daar ben ik het dus niet mee eens. Principe kwestie. Die betaal ik niet, nu niet en nooit niet. Bij niet betalen volgt automatisch de gang naar de rechter. En die gang, die ga ik aan!

Gistermorgen om exact de tijd dat deze blog automatisch op het net wordt gezet, zat ik voor meneer de rechter. Bovenstaand verhaal verteld. De OvJ hield vast aan de boete en zag geen reden deze te verhogen. Ik geef nogmaals aan dat ik het er pertinent niet mee eens ben en dat ik niet voor niks de gang naar de rechter heb gemaakt. Immers een vrije dag opnemen kost mij meer dan die hele boete.

De rechter denkt nog eens na. Het strafbaar feit is wel degelijk gemaakt, immers ik heb met opzet mijn ID niet laten zien. Daar kan zelfs hij niet omheen.

Uitspraak: Een voorwaardelijke boete met een proeftijd van 2 jaar.

Ik zeg, die zaak heb ik dus gewoon gewonnen! Met een glimlach verlaat ik de rechtszaal…

Bring it back, this is the sound of Bricquebec!

Wednesday, December 23rd, 2009

De nijste fan de Doelleazen


Buitenpost, das pas binnenkomen!

Wednesday, December 23rd, 2009

Wat zeg je? Gaat er wat georganiseerd worden in Buitenpost? "Ja de winterfair joh…" Ah ok, dus de Kerkstraat gaat weer volgezet worden met kraampjes? "Ja joh, met glühwein en warme chocolademelk." Jawis, glühwein met deze kou, kerstmuts op voor het idee. Leuk, ik kom ook even langs. Gaan we daarna even bij It Twaspan een berenburgje halen tegen de kou. "Ze hebben het over sneeuw! Leuk voor de ambiance joh. Winterfair met sneeuw en kou, SUPER!!!" Zeg je wat ja, eindelijk een winterfair mét sneeuw!

Learn from your past

Sunday, December 20th, 2009

Learn from your past
but better make it fast
the time is running out
for you to change your life

You must learn to live
there’s so much to give
set fire to your soul again
and be… the rebel
hold your head up proud

(by Bing)

Nieuwe buurtgenoot

Saturday, December 19th, 2009

Hoor ik net dat we een nieuwe buurtgenoot hebben op het West van Buitenpost.

En hier is ie dan:

Gert klaagt Pierre Kartner aan

Friday, December 18th, 2009

Het kon niet uitblijven. Nadat Pierre Kartner vandaag de release had van zijn nummer voor het songfestival, wordt hij aangeklaagd wegens plagiaat. Vader Abraham komt zelf al met de vraag waar hij dit lied toch eerder had gehoord. Nou, om precies te zijn in 1972. De titel van het lied; Shalalie shalala. Later omgedoopt tot; alle duiven op de dam.

Vader Abraham heeft nog niet officieel gereageerd op de aantijgingen. Maar volgens de codecommissie van het Nederlands Lied, klopt de parodie van Pierre van geen kant en is het "broodroof"…

Pierre Kartner; held der Nederlanden

Friday, December 18th, 2009

We gaan het songfestival winnen! Dat is wel zeker, nadat de release vandaag een feit was kunnen we het idee horen via youtube. Heel Nederland wachtte gespannen af op wat er komen zou. Uiteraard een subliem stuk muziek met een tekst die staat als een huis, of een dijk, want we blijven Nederlands natuurlijk. We zouden vertroeteld worden met de mooiste klanken en de meest diepzinnige teksten. Het is natuurlijk niet niks, als Vader Abraham himself uit de spelonken van de muziekbusiness wordt gehaald, om dit huzarenstuk ten gehore te brengen. Lezers, ik zal jullie niet langer in spanning houden en ervoor zorgen dat u engeltjes gaat horen.

Nog één foto dan…

Friday, December 18th, 2009

Ok, nog één foto dan… de aankomst van gisteren bij de Abotec Groep bv.

nagezonden door

Let it snow

Thursday, December 17th, 2009

Vanmorgen leek het allemaal mee te vallen. De doorgaande weg tussen Buitenpost en Twijzel was vrij van sneeuw. Doorrijden was dus normaal. Alleen stond er een file vanaf Drogeham tot Drachten! Meer dan een uur rijden wat anders een kwartiertje is.

Zoek de verschillen…


Daarna is de sneeuwval de hele dag doorgegaan. Een prachtig gezicht natuurlijk, maar je moet ook weer naar huis! Met een gangetje van maximaal 45 km/h thuis gekomen.


Friezen ergeren zich aan ‘sale’

Thursday, December 17th, 2009

Beschermers van de Friese taal ergeren zich aan het gebruik van het Engelse woord sale (uitverkoop) door winkeliers. De leden van de Vereniging van de Friese Taal bestempelden sale tot het overbodigste woord van het jaar.


Op plaats twee eindigde de firmanaam Hypo Real Estate voor een bank. Positief was de vereniging daarentegen over stukkenmeitsjepreemje (slooppremie). Dit nieuwe Friese woord brengt kort maar krachtig tot uitdrukking waar het om gaat, aldus de leden. De vereniging laakt het gebruik van Engelse woorden in de Friese taal als provinciaal. Alleen onontwikkelde Friezen gebruiken vaak vreemde woorden omdat ze een kleine Friese woordenschat hebben, stelde een jurylid.

My sister’s keeper

Wednesday, December 16th, 2009

Eens in de zoveel tijd zie je een film waar je even stil van wordt. Waar je over na hebt te denken. Waar je niet direct na de film een gesprek over kunt hebben, maar waar het even moet zakken. My sister’s keeper…

my sisters keeper
my sisters keeper

De film gaat over Sara en Brian Fitzgerald en het gezin. Hun wereld stort in als ze te horen krijgen dat dochter Kate leukemie heeft. De enige wijze om het leven mogelijk te kunnen redden is door een "donor" kind te krijgen.

Het verhaal geeft prachtig weer hoe elke strohalm wordt aangegrepen om hoop te houden in het herstel van dochter Kate. De hoop en strijd die vervolgens losbarst zorgt voor een troebel zicht op wat er daadwerkelijk speelt en van wat er daadwerkelijk op de loer ligt; de dood.

Iedereen is hier anders mee bezig in het gezin. De film vertolkt subliem hoe een gezin kapot kan gaan aan het leed van een enkele, maar ook hoe het mensen kan binden.

Tijdens het zien van deze film moest ik denken aan Yildez. Dochter van een mede MR2 rijder en daarom lid van onze autoclub. Bij Yildez werd in 2004 een tumor in haar lever gevonden. Wat daarna gebeurde is bijgehouden op een soort blog site. Met deze site zie je direct in het leven van een gezin, waar in een paar jaar zoveel gebeurt dat je bijna niet voor kunt stellen, hoe het in godsnaam mogelijk is dat mensen nog positief kunnen blijven. Hoe gaan zij in godsnaam door? Door het zien van de film, krijg ik het idee, dat juist de persoon waar het allemaal om gaat, ervoor zorgt dat iedereen door kan gaan. Wat is er ontzettend veel moed en kracht nodig voor diegene die in de verschrikkelijke spotlight staat.

Eens te meer lijken de zaken, die elke dag zo verdomd belangrijk voor je zijn, niks meer dan lucht… en toch, aan het eind van elke overdenking, is dat lucht datgene wat altijd blijft…

Wesley, de tijdreis

Tuesday, December 15th, 2009

Prachtig, de nieuwste Kabouter Wesley aflevering!

Volgens Peter is de Pinky en de Brain versie van tijdreizen leuker! 😉

Kerst 2009

Saturday, December 12th, 2009

Iedereen krijgt ze waarschijnlijk wel weer, de kaartjes. Via de postbus of e-mail, wensen via sms. Maar ik doe er niet aan mee. Niet omdat ik de mensen geen "prettige kerstdagen" wens. Ik doe er gewoon niet aan mee…

Maar toch wens ik het jullie allemaal wel. Gewoon, prettige kerstdagen! Gezellige kerstdagen! Leuke kerstdagen! Liefdevolle kerstdagen!

Dus laat die kaartjes nu maar komen. Ik zeg alvast PROOST of nog beter; TSJOCH. Op jullie kerstdagen


Biologische melk bij Ikea

Monday, December 7th, 2009

Ten eerste; nee ik ben geen gezinsmannetje die elke zaterdag naar de Ikea gaat om de nieuwste design afwasborstel te kopen… je weet wel, die je met een zuignap aan je tegels vast kan slaan.

Omdat ik een dagje klanten bezoek deed rondom Groningen leek het mij een goed idee om snel wat te eten bij Ikea. Had ooit eens gehoord dat je daar snel, goed en goedkoop kunt eten. Dat klopt in ieder geval. Zweedse gehaktballetjes (met jam!!) en frites, met een bekertje BIOLOGISCHE melk. En daar begon mijn dagdroom over tijden van vroeger;

Noardlike Fryske Walden

Vroeger, dat wil zeggen mijn tijd op het Van Hall Instituut, had de biologische landbouw mijn interesse. Vandaar mijn stage bij Vel/Vanla. Ik heb destijds van dichtbij het mineralenproject mogen aanschouwen. En juist het idee van dit project las ik terug op het bekertje met biologische melk! Met andere woorden; ik heb meegeholpen toen de ‘biologische landbouw nieuwe stijl’ nog in de kinderschoenen stond. Geld van de overheid en subsidies van Europa hebben meegeholpen aan een verandering van ‘boeren’.

Wat niet veel mensen weten, is dat de agrariërs in de streek van de Noardlike Fryske Walden ontzettend veel doen om het boeren, biologisch gezien, naar een hoger niveau te brengen. Maar dan op een manier die werkt. Dus niet vanaf boven opgelegd, maar federalistisch. Samen met de Universiteit in Wageningen is veel onderzoek gedaan, bijvoorbeeld van uitstoot van schadelijke stoffen, het gebruik van droge stof in gras en het verminderen van kunstmest. Resultaat is minder melkproductie, maar ook minder kosten. Kortom een eerlijker bekertje melk of stukje vlees.

Naast dit project is het coulisselandschap (de houtwallen en elzensingels) tevens te danken aan de boeren in deze streek. Om dit inzichtelijk te maken én om hier niet teveel uit te weiden, kan dit volstaan met een link(PDF alert!).

Kortom, door een simpel bekertje biologische melk, moest ik er vandaag aan denken, dat er heel wat meer achter die boertjes schuilt in de Noardlike Fryske Wâlden!

Wapple BlackBerry test no. 1

Saturday, December 5th, 2009

Ok, wapple plugin op WordPress gezet. En nu eens kijken of ik online vanaf mijn mobiele telefoon WordPress kan aanpassen en foto’s kan uploaden… ik ben benieuwd!!

Live vanaf de BlackBerry van Melle Kloosterman

WordPress to Twitter

Saturday, December 5th, 2009

Omdat ik gebruik maak van een twitter-account leek het me een goed idee om mijn blog-updates kenbaar te maken op twitter. Natuurlijk moet dit gekoppeld kunnen worden. De zoektocht naar een tool was snel klaar en daarna is het heel simpel om in WordPress zulke zaken te koppelen. Zonder kennis van Ajax, HTML of pHp kun je heel veel doen via het CMS van WordPress. Met andere woorden; Ik kan het zelfs.

The New Blog

Saturday, December 5th, 2009

Inspiratie, dat heb ik nodig, net zoals andere mensen, om iets leuks op te pakken. Tijd is daarbij ook wel handig. Omdat ik naast deze site veel gebruik maak van Twitter, Hyves, Facebook, LinkedIn, MSN, GoogleTalk en, leek het me goed om te proberen dit allemaal te koppelen. De keuze om dit te doen is dan makkelijk. De site welke jezelf helemaal in de hand hebt; je eigen site.

De site is al een tijdje in mijn bezit en er stond ook een simpele blog op. Alleen deed ik er al tijden niks meer mee. Het wachten was op nieuw inspiratie. Het vreemde is dat ik waarschijnlijk eerst een ander geïnspireerd heb. Via @Spitje die een eigen blog aan het bijhouden is, las ik het stuk over Clean Desk Policy. Door de simpele en prachtige opmaak van die blog kreeg ik inspiratie om mijn eigen site nieuw leven in te blazen.

Hierbij dus het resultaat. De opmaak moet nog aangepakt worden maar de meeste widgets zijn geplaatst. De lay-out doet denken aan die van @Spitje en dat klopt ook wel. Het fundament is hetzelfde, alleen moet er bij mij nog een eigen “huis” op.

Verwacht hier nieuwtjes, verhalen en eigenaardigheden uit een heel divers leven, namelijk; het mijne!