Melle in de celle

Het was 4 januari 2009 om een uurtje of 5 in de morgen. Ik was een aantal maanden niet op stap geweest en wilde deze nacht gezellig in de plaatselijke kroegen kijken. Na een avond discussiëren en filosoferen en de wereldproblemen oplossen, vond ik het om een uur of 5 wel welletjes. Het was laat genoeg geworden.

Het is koud en donker en ik fiets naar huis. Weliswaar zonder licht en dat had beter niet gekund. Bijna thuis stopt er een auto precies vóór mijn huis. Op het beklinkerde gedeelte tussen weg en parallelweg. Die weg moest ik over om op mijn erf te komen. Het is laat en ik vraag mij al af wat die auto daar moet. Ik maak de beslissing om achter de auto langs de weg over en het erf op te fietsen. Net aangekomen op mijn erf hoor ik een geschreeuw achter mij. Ik zet mijn fiets neer en loop naar de voordeur. Twee koplampen komen recht op mij af en de auto schuift bij het remmen nog dik anderhalve meter door. Ik schrik mij kapot.

De auto stopt en twee agenten stappen uit. Schreeuwend waarom ik vlucht! Vlucht? WTF? Ik kijk ze eens heel nadenkend aan en stamel dat ik hier woon. Ik geef aan dat er niks aan de hand is en dat ze wel rustig kunnen doen. Nogmaals zeg ik, dat ik hier gewoon woon. Maar hierdoor worden de dienders niet echt rustig. Er wordt wederom gevraagd waarom ik vlucht. En ze zijn enorm opgewonden over dit feit. Tot drie keer zeg ik dat ik niet vlucht en dat ze wel rustig kunnen doen. Er is immers niks aan de hand. Ik ben verdorie toch geen crimineel? Maar alsof er een storm op komst is gaan de beide agenten door. De één zegt op zeer gebiedende toon: "ID kaart laten zien!". Ik pak mijn portemonnee en zal mijn rijbewijs pakken. Nog eens nadenkend wat mij overkomt en niet helemaal eens met de situatie stel ik de vraag: "Wat is eigenlijk jullie recht om op mijn eigen erf mij op deze manier te benaderen, mag dat eigenlijk zomaar?". In mijn optiek een redelijke vraag op de manier zoals ik bejegend wordt. Het korte en duidelijke antwoord van de dienders is meer dan duidelijk: "Uw ID kaart laten zien of u wordt aangehouden en meegenomen naar het bureau". Ik kijk nogmaals naar mijn rijbewijs welke ik al in de hand heb, stop hem terug in de portemonnee en stop deze in de broekzak. Ik ga wel mee naar het bureau en geef dit ook aan. Loop met de dienders naar de auto om in te stappen. ‘Stoppen, u krijgt handboeien om!" PARDON?!? Handboeien? Ben ik een gevaar dan? Ben ik beledigend? Niks van dat alles. Ik geef aan dat dat totaal niet nodig is. Maar geen reactie en de boeien worden zelfs om gedaan. Dat geeft een heel raar gevoel!

Ik stap in en meneer rijdt als een idioot weg. Zo erg dat de buurman de volgende morgen vraagt welke aso mij thuis bracht, omdat die als een F1 coureur wegreed. Nou, leg dan maar eens uit aan de buurman dat het de politie was. Maar we rijden weg en ik constateer dat mijn gordel niet eens is om gedaan. Deze wordt om gedaan door mevrouw de diender die naast mij zit.

Alles overdenkend in die auto, vraag ik mij ineens af of ik, door dit hele geval een strafblad zou gaan krijgen. Dat is toch hoop ik niet de bedoeling. Ik vraag dit dus aan de persoon naast mij. Het letterlijke antwoord is: "Wat denk je zelf!!". Op dat moment was ik er wel even klaar mee…

Ik word in de cel gegooid, gefouilleerd en mijn persoonlijke spullen (inclusief het gewraakte rijbewijs) worden afgenomen. De Officier van Justitie moet zelfs uit Leeuwarden komen om mij te vertellen waarom ik ben ingesloten. Ik wil mijn verhaal ook graag doen van het hele gebeuren, maar dat was niet nodig volgens de OvJ. Maar ik vond het wel belangrijk en hij stemde er mee in.

Daarna nog anderhalf uur vast gehouden. Onnodig omdat zij mijn rijbewijs, dus mijn manier om mij te identificeren, al hadden gezien! En tot mijn verbazing kon ik ook nog eens lopend naar huis!

Een aantal weken later krijg ik 2 boetes binnen. Eén voor het fietsen zonder licht; die had ik verdiend dus vlot betaald. Eén voor het niet laten zien van mij ID bewijs; kijk, daar ben ik het dus niet mee eens. Principe kwestie. Die betaal ik niet, nu niet en nooit niet. Bij niet betalen volgt automatisch de gang naar de rechter. En die gang, die ga ik aan!

Gistermorgen om exact de tijd dat deze blog automatisch op het net wordt gezet, zat ik voor meneer de rechter. Bovenstaand verhaal verteld. De OvJ hield vast aan de boete en zag geen reden deze te verhogen. Ik geef nogmaals aan dat ik het er pertinent niet mee eens ben en dat ik niet voor niks de gang naar de rechter heb gemaakt. Immers een vrije dag opnemen kost mij meer dan die hele boete.

De rechter denkt nog eens na. Het strafbaar feit is wel degelijk gemaakt, immers ik heb met opzet mijn ID niet laten zien. Daar kan zelfs hij niet omheen.

Uitspraak: Een voorwaardelijke boete met een proeftijd van 2 jaar.

Ik zeg, die zaak heb ik dus gewoon gewonnen! Met een glimlach verlaat ik de rechtszaal…
 

6 Responses to “Melle in de celle”

  1. Eduard Rekker Says:

    En die vrije dag dan?

  2. Monique Says:

    Hey Melle je bent hierdoor rijkelijk in mijn achting gestegen! En ja, soms doet principieel zijn pijn in de portomonnee maar het gevoel met opgeheven hoofd door het leven te kunnen gaan is meer waard!

  3. JD Says:

    En nu doorzetten! Schadeclaim indienen voor die vrije dag!

  4. Jootje Says:

    Kortom… je stond volledig in je recht. Goed gedaan!

  5. Vlinder Says:

    Echt een KLOOSTERMAN!!

    Euhmm..mag je dan wel naar Portugal vliegen..met je voorwaardelijke boete van twee jaar!

  6. wildthing Says:

    klasse zou het zelfde gedaan hebben

Leave a Reply